OŚWIADCZENIE
Niniejsze oświadczenie powstaje nie w celu eskalacji konfliktu, ani jego podgrzewania. Powstaje dlatego, że po zakończeniu mojej aktywnej pracy przy projekcie Parlament Roleplay została przedstawiona narracja, która w mojej ocenie nie oddaje pełnego obrazu sytuacji.
Do projektu dołączyłem jako developer. Na tamtym etapie nie miałem żadnej pozycji, żadnego wpływu na strukturę projektu ani żadnych oczekiwań poza jednym - tworzyć działające systemy. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że właśnie to robiłem konsekwentnie przez kolejne miesiące.
W pewnym momencie zostałem awansowany do zarządu przez Radeona. Był to moment, w którym naturalnie przyjąłem, że moja rola w projekcie przestała być wyłącznie techniczna, a stała się częścią większej odpowiedzialności za jego rozwój.
Przez kolejne miesiące odpowiadałem za systemy SejMail, REDG, BSR oraz stronę projektu. Z zewnątrz były to funkcje, które „po prostu działały”. Od wewnątrz były to dziesiątki iteracji, błędów, poprawek, testów i sytuacji, w których realnie brałem odpowiedzialność za stabilność rozwiązań używanych przez innych.
Nie unikam odpowiedzialności za błędy. Nazewnictwo CEIDG i PKO było błędem wynikającym z braku przewidywania konsekwencji. Implementacja logowania przez webhook Discorda również była błędem architektonicznym. Nie próbuję tego reinterpretować ani pomniejszać.
Różnica polega na tym, że przez większość czasu te błędy nie definiowały mojej roli w projekcie. Systemy były używane, rozwijane i utrzymywane. W praktyce oznaczało to, że działały na tyle dobrze, aby być częścią codziennego użytku.
Z czasem zacząłem zauważać zmianę, która w projektach tego typu często nie jest wypowiadana wprost. Zmianę polegającą nie na technice, ale na relacji.
Dopóki jesteś potrzebny - jesteś częścią struktury. W momencie, w którym zaczynasz podejmować własne decyzje - struktura zaczyna redefiniować twoją rolę.
W pewnym momencie zostałem poproszony o przekazanie kodów źródłowych. Nie była to dla mnie nowa ani zaskakująca propozycja. Różnica polegała na tym, że kontekst wokół tej prośby przestał być neutralny.
Z mojej perspektywy nie była to już rozmowa o współpracy. Była to rozmowa o kontroli nad efektem pracy, która wcześniej była w pełni akceptowana, dopóki pozostawała w obrębie jednej osoby.
Decyzja o nieprzekazaniu kodu nie była impulsem ani reakcją emocjonalną. Była wynikiem procesu, w którym zaufanie przestało być symetryczne, a moja rola zaczęła być interpretowana w sposób, który nie był już zgodny z moim poczuciem rzeczywistości.
Po tej decyzji pojawiły się publiczne wypowiedzi dotyczące „bezpieczeństwa” oraz „oficjalnego statusu” systemów. Nie zamierzam ich oceniać ani polemizować z nimi w tym dokumencie.
Istotne jest dla mnie coś innego - że te oceny pojawiły się dopiero w momencie, gdy zmieniła się dostępność mojego kodu.
Nie piszę tego oświadczenia, aby kogokolwiek przekonać. Nie piszę go również po to, aby budować nową narrację przeciwko innej narracji.
Piszę je, aby zaznaczyć, że w tej historii istnieje również perspektywa osoby, która przez kilka miesięcy realnie budowała systemy, a później została z nich całkowicie wyjęta - już nie jako współtwórca, ale jako element przeszłości projektu.
Nie oczekuję zmiany opinii. Nie oczekuję uznania. Nie oczekuję żadnej reakcji.
Jedyną rzeczą, którą chcę zachować, jest fakt, że ta praca istniała, działała i była częścią projektu znacznie dłużej, niż sugerują późniejsze uproszczenia.
Mimo całej sytuacji nie traktuję tego okresu jako straty. Był to etap, w którym rozwinąłem się technicznie i nauczyłem się równie dużo o relacjach, jak o samej inżynierii oprogramowania.
Nie wszystko, co trudne, jest niepotrzebne. Nie wszystko, co kończy się konfliktem, było bez wartości.
